.
	Sefil Şair Yapmacık aşklar canını yakar Sessiz duvarlara söz fayda etmez Kalem kimi zaman yazanı yıkar Gövünür yüreği buz fayda etmez... Kimi zaman kanın nehirce akar Sevgi kazmasıyla sevda kazarsın Ey sefil şairim seni kim takar Duygu kalemiyle aşkı yazarsın... Sarıldın bu gün de kâğıda yine Kalemin cızırdar kelâmın yetmez Yazarsın durmadan yalnız kendine Yazdıkların inan beş para etmez... Hüznünü şiirler gizleyemez ki Yürek acısını anlatıp durdun İnsanlar hep seni izleyemez ki Yazdığın şiirle kendini vurdun... Yazıp duruyorsun bin bir heceyle Hayat sahnesinde kelimelerin Yarışıp dururken gündüz geceyle Yazarken dikkat et çukurlar derin... Şiiri kendine siper ederken Haydi durma ağla köşeler senin İnsanlara safça duygu güderken Mezeler kadehler şişeler senin... Yalızlık gölgendir sefil gidişte Sesini duyurmana şiirin yetmez Yazıp çizip durdun netice işte Dünyada değerin beş para etmez... Sandın ki her kese yakın bir cansın Gelen vurur giden unutur seni Yazdıklarından hep acı duyansın Sonunda Azrail zapt eder teni... Nermin Aydın