Acı bir hayat.   Bir tek senin aşkın mı aşk? Sen misin sevda yanığı kaçak Ben seni sevdim seveli yandım Yandım,yandım sende söndüm Hayat bana bir dargın bir barışık Her günüm senle karma karışık Çakmak, çakmak gözlerinde ışık Senin sevdan bende, barut fişek Ulaşılmayı beklerken ayrılık İkimizin kaderi olsa gerek Bana ayrılık yazan felek Sensizliğini bana giydirecek Yapma be sevdam ağlama artık Bu kader senin değil benimdir Sana gelen bu ayrılık, firak Bende oluyor acı bir hayat

 

Seni Aşksız Bırakmam   Seninle tattım ben her mutluluğu Bırakıp gidersen bil ki yaşayamam Ömrümden canımdan ne istersen al Gülü susuz seni aşksız bırakmam   Üşüdüm diyorsan güneş olurum Yanarım sevginden ateş olurum Dolarım havaya nefes olurum Gülü susuz seni aşksız bırakmam   Gönlümdeki derdi siler atarım Ümit pınarından coşar akarım Kış göstermem sana ben hep baharım Gülü susuz seni aşksız bırakmam

Bedenin orda biliyorum Ya yüreğin ? 

 

Sıkı Tut Yüreğini

Düşmek; bazen bir daha kalkamamaktır.

Bazende, daha iyi kalkmak toparlanmak, eskisinden daha diri olmamaktır ruh için.Elbet beden düşecek toprağa tıpkı bir yaprak gibi.

Bir kıvılcım gibi söner bedenler.Elbet bedenler toprak olur.
Ya düşen yürekse ve ruhumuzsa ne olur?

Yaşamın pırıltılarında esir ettiğimiz sımsıkı tutamadığımız yüreğim ne olur,ah yürekler ne olur?

Tutabilmek hayatı ve tutunabilmek biryerlere,birşeylerin ucunda olsa... Sımsıkı tut yüreğini ki tutundum diyebildiğin birşeyin olsun. Her insanın en çok aşina olduğu kadar bir o kadar uzak olduğu menzil değilmidir yüreğimiz ?

Ne kadar ara verirse versin insan. birşeye ara vermemeli yüreğine onu hep sıkıca tutmalı ve tutunacak bir yer bir liman aradığında içinde bulmalı onu,
coşturmalı değil mi çağlayanları?
Açtırmalı tüm lalelezarları yüreğinde.
Sıkı tut yüreğini hem de sımkısı kaçmasın .

Niye sıkılıyoruz ki ?
Neden hezeyanlar neden yüreğimizde med-cezirler ?
Galiba tutamıyoruz/tutunamıyoruz, hiç bitmiyor yürek fırtınasıda ondan.
Ne ümitler saklıyorum içimde ve de son nefese kadar saklayacağım ben.

Ümit o ki; hiçbir çile ve zorluk ruhu yıpratmasın, yolundan alıkoymasın.

Bedenimiz elbet eskir, pörsür. ya ümitlerimiz hayallerimiz ve tabi ki sıkı sıkı sardığımız, sarıldığımız yüreğimiz?

Sıkı tut yüreğini;
Çık onunla çimenler üzerine.
Katıl sende hayallerindeki mavi turlara
Savaş Don-Kişotlar gibi yeldeğirmenleriyle
Dal seyrine sevgilinin gözlerinde maviyle tüllenen enginlere...
Koş işte yüreğinle tut ellerinden, yürüt onu çocuklar gibi...
Seherlerle uyan, yalvar Allah``a en güzel esmalarla ve içten dualarla.
ilahi mesajlarla açılsın kalp barajların.
Potansiyele dönüşsün içindeki tutkuların, arzuların...
Dostlarla ol,dost ol herkese ve herşeye. Sevgiliyle ve en sevgiliyle muhabbetler et. Yüreğinin çare-i yeganesine hem dem ol.
Mideni düşündüğün kadar onu da düşün, besle büyüt en lahuti manalarla.

Yorgunluk ,dermansızlık belirir çok zaman.Düşünemez insan, farkedemez neyi kaybettiğini ve kaybederken neleri yitirdiğini...

Ruhu sıkı tutmalı ki, düşmesin!
Mühim olan o çünkü...
Ve bir papatyanın düşen yaprakları sana ;
düştüm,düşmedim der gibi :
Ben seni tutuyorum düşmeyesin diye, sönmez ümitler dolduruyorum içine…
Pörsümez sevinçler, dipdiri hayallerle...

Nede olsa benim yüreğimsin yine de söküp atamam seni!
Sıkıca tutarım düşürmem seni bir daha söz...
Biliyorsun ben sensiz asla yapamam.

Sımsıkı tut yüreğini ki; düŞmesin !

Ve sımsıkı sar ki onu; fazla üşümesin...

Turgay Şeren

http://www.hikayeler.net/yazarlar/turgay-seren/

                 

Bendesin evet ama Nerdesin? 

 

 

                 Nermin'im

          Nideyim düştü gönlüm

             Elimden uçtu gönlüm

             Ruyuna kapıldı

             Mahsun oldu bu gönlüm

             İçimde vardır yare

             Nidem kar etmez çare

             İnan olki sevgilim

             Muhtacım bir gül zare...

http://www.hikayeler.net/yazarlar/nermin-aydin/

                             

 

Bir Türlü Çözemediğim Bilmeliydim ben seninle olmak için her türlü olumsuzluluğu yenmeye çalışırken senin o umursamaz halinden sevgisizliğini anlamalıydım. Kendine iyi bak derken, kelebek ömrümde ben ırmaklar gibiydim, denize dökülmek için acele eden, seni azda olsa görebilmek umuduyla yollara düşen beni hiç özlememenden, görmek istememenden bilmeliydim. Bilmeliydim ben üzüldüğümde kılının kıpırdamamasından, sadece işin düştüğünde aramandan. Bilmeliydim istediğimde yanımda olmamandan. Sadece senden tamamiyle kopmamam için önüme bir parça yem atmandan bilmeliydim. Aslında, bu zamana kadar hiç eğilmedim kimseye, sana olduğu kadar hiç eksik kalmadım. Halbuki özgürlüğümü kimseye çiğnetmemiştim, hesap alan ama vermeyen asi ruhum nasılda değişmişti? Nasıl da dönüvermişti hayatın çarkı yüzseksen derece? Belkide çok büyük konuşmalarımın cezasıydın sen kimsenin zincir vuramayacaği bir kapı zennetmelerini kendimi.  İstedim sorgulamanı, istedim hesap vermeyi ilk defa, sevdim karşında titremeyi, ama sen ne sordun, nede sorguladın çünki, çok kolay kazanılabilecek bir zaferdim senin için, uğraştırmadan kazanılan. Rahattın, biliyordun iyi insan olduğumu,bütün ömrünce hiç tanımadığın, hiç tanıyamayacağın kadar dürüst ve samimi olduğumu. Biliyordun sana taptığımı, rahattın sana hayırlarımı dile getiremiyeceğimi, biliyordun karşında susmalarımı, sen git deyince giden, gel deyince geliveren beni biliyordun. Sorgulamadım bu kadar umursamazlığında, sevgisizliğınde seni. Ama hep merak ettim,bana bakan gözlerinin, beni nasıl gördüğünü,benim için ne düşündüğünü, yüreğindeki beni, bilmek istedim acaba birazcıkta olsa sevdi mi? Bir noktada olsa, yüreğinde iz bırakabildim mi? Ama sen beni sevdiğini hiç bir zaman söylemedin ki. Yine de sevdim seni, görünce çocuklaşmalarımı sevdim, ulaşılmazlığını sevdim ben, imkansızı sevdim ve bütün bunlara karşılık, seni nasıl sevebildiğimi. Şimdi senden uzak gecen bu kış günlerinde, yüreğimdesin ama hayallerimi süslemeyensin, tiryakisi olduğum bedeninin, eksiliğini duymıyacağım yüreğimde, acaılardan hissetmeyen, duymayan biri olup çıkıvereceğim karşına ama sen bilemiyeceksin. Ben seni değilde bendeki seni sevmişliğimi, o bendeki senle sen olmuş ruhsuz olmuş, sen gibi imkansızla bütünleştiğimi. Şimdi korkuyorum aynalara bakmaktan, içimdeki seni görürüm diye, bir şarkıda seni hatırlamaktan korkuyorum, özgürlüğümü gerimi alıyorum senden? Ya da özgürce yaşamalarımın arayışlarında mıyım? Akmaktamıyım coşkun çağlayanlar gibi başka yerlere? Denizlere, bilmiyorum. Bildiğim seni sensizliğe tercih ettiğim, bildiğim rüyalarımı artık lahit mezarlara gömdüğüm, bildiğim gözlerindeki beni artık görmek istemediğim. Birde ben kalıyorum geriye bir türlü çözemediğim...      Şirrlerimi okumak isterseniz sayfalara bakın teşekkürler sevgilerimle. http://n-olamaz.tr.gg/Ana-Sayfa.htm http://www.hikayeler.net/yazarlar/nermin-aydin/

Tıkla çiçek açtır Hadiii

Sıkı Tut Yüreğini

Düşmek; bazen bir daha kalkamamaktır.

Bazende, daha iyi kalkmak toparlanmak, eskisinden daha diri olmamaktır ruh için.Elbet beden düşecek toprağa tıpkı bir yaprak gibi.

Bir kıvılcım gibi söner bedenler.Elbet bedenler toprak olur.
Ya düşen yürekse ve ruhumuzsa ne olur?

Yaşamın pırıltılarında esir ettiğimiz sımsıkı tutamadığımız yüreğim ne olur,ah yürekler ne olur?

Tutabilmek hayatı ve tutunabilmek biryerlere,birşeylerin ucunda olsa... Sımsıkı tut yüreğini ki tutundum diyebildiğin birşeyin olsun. Her insanın en çok aşina olduğu kadar bir o kadar uzak olduğu menzil değilmidir yüreğimiz ?

Ne kadar ara verirse versin insan. birşeye ara vermemeli yüreğine onu hep sıkıca tutmalı ve tutunacak bir yer bir liman aradığında içinde bulmalı onu,
coşturmalı değil mi çağlayanları?
Açtırmalı tüm lalelezarları yüreğinde.
Sıkı tut yüreğini hem de sımkısı kaçmasın .

Niye sıkılıyoruz ki ?
Neden hezeyanlar neden yüreğimizde med-cezirler ?
Galiba tutamıyoruz/tutunamıyoruz, hiç bitmiyor yürek fırtınasıda ondan.
Ne ümitler saklıyorum içimde ve de son nefese kadar saklayacağım ben.

Ümit o ki; hiçbir çile ve zorluk ruhu yıpratmasın, yolundan alıkoymasın.

Bedenimiz elbet eskir, pörsür. ya ümitlerimiz hayallerimiz ve tabi ki sıkı sıkı sardığımız, sarıldığımız yüreğimiz?

Sıkı tut yüreğini;
Çık onunla çimenler üzerine.
Katıl sende hayallerindeki mavi turlara
Savaş Don-Kişotlar gibi yeldeğirmenleriyle
Dal seyrine sevgilinin gözlerinde maviyle tüllenen enginlere...
Koş işte yüreğinle tut ellerinden, yürüt onu çocuklar gibi...
Seherlerle uyan, yalvar Allah``a en güzel esmalarla ve içten dualarla.
ilahi mesajlarla açılsın kalp barajların.
Potansiyele dönüşsün içindeki tutkuların, arzuların...
Dostlarla ol,dost ol herkese ve herşeye. Sevgiliyle ve en sevgiliyle muhabbetler et. Yüreğinin çare-i yeganesine hem dem ol.
Mideni düşündüğün kadar onu da düşün, besle büyüt en lahuti manalarla.

Yorgunluk ,dermansızlık belirir çok zaman.Düşünemez insan, farkedemez neyi kaybettiğini ve kaybederken neleri yitirdiğini...

Ruhu sıkı tutmalı ki, düşmesin!
Mühim olan o çünkü...
Ve bir papatyanın düşen yaprakları sana ;
düştüm,düşmedim der gibi :
Ben seni tutuyorum düşmeyesin diye, sönmez ümitler dolduruyorum içine…
Pörsümez sevinçler, dipdiri hayallerle...

Nede olsa benim yüreğimsin yine de söküp atamam seni!
Sıkıca tutarım düşürmem seni bir daha söz...
Biliyorsun ben sensiz asla yapamam.

Sımsıkı tut yüreğini ki; düŞmesin !

Ve sımsıkı sar ki onu; fazla üşümesin...

Turgay Şeren

http://www.hikayeler.net/yazarlar/turgay-seren/

Sana Yazıyorum

Seviyorum ben yazmayı. Takılıyorsun bir harfin, kelimenin, cümlenin peşine sokak sokak, kapı kapı dolaşıyorsun. Bazen dillere dolanıyorsun en güzel şarkılar gibi, bazen yüreklerde saklanıyorsun yitik sevdalar misali.

Uzaktan el sallıyorum yavan sevdaya yazdıkça. Ölümü görüyorum, sen oluyor, beni çağırıyor. Gittikçe büyüyor adımlarım ve ben koşar adım sana geliyorum.

Bazen, yüzünü göremediğim, sesini duyamadığım, elini tutamadığım, saçını öpüp okşayamadığım oluyorsun. Sevgi gibi, aşk gibi, özlem gibi…

Hadi, sen toprağa düşen çiğ damlası ol, ben çiğ damlasını bağrına basan toprak! Usul usul gir bedenime, dindir susuzluğumu. Kıt kanaat kandır beni sana!

Ahh, içtiğin her bardak suya karışan bir damla zehir olabilsem… Bulaşsam sana, kanına karışsam… Bedenindeki bütün hücrelere nüfuz etsem. Gözlerinde olsam, baktığın her yerde beni görsen, dilinde olsam, hep söylesen beni, nefes olsam içine çeksen beni. Parmağında mutluluk halkası olsam, baktıkça beni ansan, hep aklında olsam. Yüreğinde olsam. Hayatta kaldıkça seninle yaşasam.

Birbirini tamamlayan renklerden olsam, kırmızıyla karışıp turuncu olan sarı, maviyle karışıp yeşil olan sarı gibi. Bende seninle karışsam, hayatında bambaşka bir renk olsam?

Bazen de diyorum bir hediye kutusu olsam, kırmızı kurdeleyle sarılmış. Ama küçük bir kutu! Küçük ya, içine pek büyük bir şey sığmaz. Küçük ama şirin. Sana versem, hediye etsem yüreğimi?

Katık olsan yalnızlığıma
Işık olsan karanlığıma
Renk olsan hayatıma
Her günümde, her saatimde, her anımda
Bir parça sen olsan
Daha da çoğalsan
Artırabilsem seni, biriktirebilsem
Özlediğimde, istediğimde kullanabilsem
Ya da tüm benliğimi sarsan
Senin bir parçan olsam
Olmadı mı?
Peki;
Küçülüp ufalsam, erisem
Parça parça yok olsam, azalsam
Sol tarafımdan bir parça artsa
Sana kalsam?

Kapıyı çalsam diyorum bir gün. Elimde ceketim, içimde sana verebileceklerim. Gelsem diyorum, ne dersin?

Kadir çevrim

http://www.hikayeler.net/yazilar/sana-yaziyorum-39987/

Sevgi Nedir Mekansız

Sevgi nedir mekansız
Ben sevgi yemini ettim cevap geldi...

Herkesin düsüncesini gercekten cok merak ediyorum, sizce sevgi nedir?

Ben biseyler ararken cok hos bi yazi buldum, inanin okuyun ve herkes kendinden bir parca bulacaktir...

Sevgi nedir?

Burdaki sevgi türü, ask anlamindaki sevgi`dir. Ama Hayatta her seye sevgi duyulabilir. Ama en saf ve en masumca sevgilerden biri asktir...

Sevgiye dair ne çok sey söylendi binlerce yildir, Ne çok sey yasadi insanoglu sevdaya dair. Garip olan su ki herkes kendi sevdasini yasadi
Ve "sevgi" diye kendi yüregini tarif etti.

Bugün bende bunu yapacagim. Yillarca sevdaya dair yazdigim misralarimda
Hiç tariflemedigimi fark ettigim kendi sevdami anlatacagim, Kendi yüregime ayna tutacagim.

"Gerçek sevdayi yasadin mi ki" diye sorma bana, Belkide bunu ancak hayata gözlerimi kaparken yanitlayacagim. Sadece bugün önüme; yüregimi, ruhumu, bedenimi ve aklimi koyup, Varolusumla yasayip yasatabilecegim kendi sevdamin hayalini kuracagim.

Sevgi; Önce "ben" yerine önce "sen" diyebilmek Kendinden önce onu, onun mutlulugunu düsünebilmektir. Onun yaninda huzur bulmak, güven duymak,Her ne olursa olsun yaninda olacagini, seni sevecegini bilerek "kendin" olmaktir.

Sevgi; Sevdiginin yüreginin güzelligine ve sevdasina inanmak Onu mutlu etmek ugruna zevkle emek etmektir. Sevdiginin gözlerinde kaybolmak
Bedeninde bir olmaktir.

Sevgi; Sevdigine saygi duymak Varligindan gurur duymaktir. Kahkaha kadar gözyasinida Sohbetler kadar sessizligide büyük bir zevkle paylasmaktir.

Sevgi; Sadakat, vefa, bagliliktir, Sorumluluk, özveri, sevkattir.

Sevgi; Anlayis, hosgörü, sabirdir.Tutku, cesaret, risktir.

Sevgi; Bakmak, dokunmak, söylemektir. Yasatmak, yasamak, göze almaktir.

Sevgi; Umuttur, soluktur, hayattir. Bir bedende bütün olmak, birlikte çogalmaktir.

Sevgi; Yüreginle gülümseyebilmek, Insan olabilmektir.

Günümüzde fütursuzca kullanilan sevgi sözcüklerini hak eden kisilere
kullanmamiz ve hak ettigi degeri bulmamiz dilegiyle...Yüreginizden sevgi hiç ek.................. olmasin...
Yusuf Şahin

http://www.hikayeler.net/yazarlar/yusuf-sahin/

Kara Kaplı Defter

SANA;

Ellerimde geçmedi daha sensizlik izleri. Dokunamamak, okşayamamak nedir anlamazsın sen. Boş bedenler de hissettiklerinle avutmaya alışmışsın kendini. Ne gözlerinde canlanır sevdiğinde gördüğün mutluluk, ne de içine sığmayan, taşan heyecan… Boş gözlerle aval aval bakan, ya da baktığını zannedip senin gibi göremeyen çok eş var sana dışarıda. Koş, koş ve atıl kollarına! Hak ettiğin ihaneti, acıyı emin ol sana mutluluk duyarak yaşatacaklardır.

Sende farkındasın hala için için beni yediğinin, kemirdiğinin. Her şeyin bu kadar hızlı olması bile açmadı gözümü. Ne gelebilirdi ki aklıma? Kesik bir çeşmenin altında musluktan damlayan damlalarla dolmayı bekliyordum, aktın içime bir anda oysa; şarıl şarıl… İçimi yakan, kavuran ateşi söndüren bir tat vardı sende. Bir serinlik… Yanmış, kavrulmuş bedenimin susuzluğu… Ürperten, tüylerimi diken diken eden günümün, gecemin içinde ruhumu okşayan, içimi sarıp sarmalayan huzur… Anne kuşun yavrusunu beslerken gösterdiği özen, şefkat…

Kandım! Yalanlarına da doyurucu sevgine de; kandım! Elimi tuttuğunda yanan teninin sıcaklığına, dudaklarıma kondurduğun öpücüğün tadına, gözlerinde açtığın dünyana… Her şeyine kandım! ‘Çorak topraklar gibisin. İşlemeyi, verim almayı, ektiklerini büyütüp hasadın karşılığını almayı bilememişler.’ demiştin hatırlasana! Kuraklıktan şimdi ektiğin tohumlar yanıyor alev alev.

Hep bir umudum vardı içimde. Sayende son dalımda kırıldı ve sen içimdeki o taptaze umudun kurumasına neden oldun.

Kara kaplı defterin en başına yazdım adını. Yazmak da değil, kazıdım! Silinmesin istiyorum ömrüm boyunca; her gördüğümde, her baktığımda, her adını telaffuz ettiğimde öylesine ihtiyaç duyduğum, ama yanımda olmayan senin değerini daha iyi anlayayım diye.

Kadir Çevrim

 

http://www.hikayeler.net/yazarlar/kadir-cevrim/

 

Sonu Gelmedi

Sonu gelmedi yalnızlığımın
Tıpkı bitmek bitmeyen mevsimler gibi
Hep başında hasret vardı adımın
Doğarken takılan isimler gibi

Yalnız bir kalp taşıdım ben bu bedende
O da acı çekti onu sevende
Bomboş bir hayatı yaşadım bende
Varlığı gereksiz cisimler gibi

Ne aşkımdan fayda gördüm ne de bilgimden
Bir anlayan çıkmadı yüce sevgimden
Çivilenmiş gibiyim sanki kalbimden
Duvarlara asılan resimler gibi


Ercümet Armutoğlu

http://www.hikayeler.net/yazarlar/ercument-armutoglu/

GİTTİN


Gittin...
Ben, arkandan sadece baktım.
Oysa; söyleyecek o kadar çok şeyim vardı ki...
"Gidersen iyiye dair ne varsa içimde yitireceğim hepsini.
Gidersen sönecek içimdeki ateş
ve bir daha hiç kimse yakamayacak.
Gidersen karanlığa mahkum edeceksin günlerimi
O karanlıkta yolumu kaybedeceğim" diyecektim sana.
Konuşamadım...
Gittin...
Gidişini görmemek için gözlerimi kapattım
Öylesine acıdıki içim, tutup koparsalardı kolumu
bacağımı bu kadar acı duymazdım.
Acım yaş olup akmalıydı gözlerimden. 
Ağlayamadım...
Gittin...
Seni delicesine bir tutkuyla seviyordum oysa
Tutkum seninle olmaktı, tutkum teninde erimek,
tutkum hayatı seninle sadece paylaşmaktı.
Anlatamadım...
Gittin...
Gidişini önlemek için tutmak vardı ellerinden
Ellerim değil miydi her dokunuşumda seni ürperten?
Ürperdin yine biliyorum.
Bir kez dokunsam, bir kez tutsam ellerini 
Gitmek için biriktirdiğin bütün cesaretin kaybolurdu.
Tutamadım.
Gittin...
Bir yıkım gibiydi gidişin
Sen adım adım uzaklaşırken benden
Çöküp kaldı bedenim olduğu yere
Nice terk edişlere dayanan yürek bu kez yenilmişti
Bu kadar zayıf değildim ben kalkmalıydım.
Kalkamadım...
Gittin...
Oysa geldiğin gün gideceğini biliyordum
Hazırdım gidişine,
Kaçak zamanları yaşıyorduk
Zaman bitecek ve sen gidecektin
Bense, gidişinin ertesi günü 
Hayatıma kaldığım yerden yeniden başlayacaktım.
Başlayamadım...
Gittin...
Bir şey söyledin mi giderken?
"Kal" dememi istedin mi? 
Son bir kez "seni seviyorum" dedin mi?
"Bekle beni döneceğim" diye umut verdin mi?
Beynim öylesine uğulduyorduki.
Duyamadım...
Gittin...
Nereye gittiğin önemli değildi
Binlerce kilometre uzakta da olsan, 
iki metre ötemde de farketmiyordu.
Artık yoktun ve asıl bu düşünce beni felç ediyordu.
Kurtulmalıydım senden, 
bu yokluk duygusundan kurtulmalıydım.
Kurtulamadım...
Gittin...
Unutulanların arasına katılmalıydım
Anıları bir sandığa koyup 
hayatı bir yerinden yakalamalıydım.
Bu aşk noktalanmalıydı, bu sevdadan vazgeçmeliydim.
Yapamadım...
Gittin...
Bir okyanusun ortasında 
tek küreği kaybolmuş sandalda
Dev dalgalarla boğuşan bir denizciyim şimdi.
Bil ki; sevmekten vazgeçmedim seni,
Bil ki; seninle birlikte sevdanı da taşıyacağım yüreğimde,
Bil ki; seni Unutamadım...


 

Hiç Yanlız Olur Muyum?

Sensizliğin koynunda kavuştum yine sabaha. En büyük korkum aslında yalnız kalmak. Sensizliğe dayanabiliyorum da, şu yalnızlık…

Kapı çalıyor. Açıyorum, bakıyorum, kimse yok. Tam kapatacakken, sanki biri eşiğe ayağını koyup kapıyı kapatmamı engelliyor. Ve o anda kapıya yüklenmeye başlıyor. Ne olduğunun, ne olacağının farkında değilim. Kapıyı kapatmaya çalışıyorum, kapatamıyorum. İşte o anda o korktuğum, çekindiğim şeyin kahkahalarını duyuyorum. ‘Uhaahhaaa… Sen de benim olacaksın. Direnmen kar etmez, boşuna direniyosun:’ Sensizlikten aldığım güçle kapıyı kapatıyorum. Ve nefes nefese çöküyorum kapının dibine.

Yumrukluyor, küfrediyor, bağırıyor, çağırıyor… Korkudan yüreğim yerinden çıkacak. Öyle atıyor ki… Bütün bedenim titriyor. Kokunu duyuyorum, sıcaklığını hissediyorum. Sıcak nefesin, o içimi okşayan sesin, ve sevgi dolu kolların.. Sensizliğin gelip sarıyor beni. ‘Şiişştt geçti. Bak buradayım korkma canım.’

Canım… Canın mıyım sahiden? Ben senden bir parça mıyım? Bu kadar değerli bir anlam mı taşıyorum senin için?

Yine dudaklarımla buluştu, sensizliğinden hiç ayrılmayan gözlerimden süzülen o tuzlu sıvı. Neden her senin canım deyişinden sonra ben bu sıvıyı tadıyorum? Senin bana verdiğin bu değerden değil mi? Bana hak ettiğimi verdiğin için hissettiğim mutluluktan değil mi? Demek ki ben hep mutluyum sensizliğimle.

Deme öyle. Sensizlik yalnızlık olur mu hiç? Ben sensizken kendimi hiç yalnız hissetmiyorum. Sen yoksun ama, sensizlik var sarılıp yattığım. Sana diyemediklerimi söylediğim. Gözlerinin içine dolu dolu bakıp içimi ısıttığım. Saçını okşayıp kokladığım. El ele dolaşıp çocuklar gibi oynaştığım. Sıkıca sarıldığım, beni bırakmayacağını bildiğim. Sensizliğim var benim. Hiç yalnız olur muyum?

Kadir Çevrim

http://www.hikayeler.net/yazarlar/kadir-cevrim/

Kendine İyi Bak

“Kendine iyi bak” bir "veda" değil "elveda" cümlesidir çoğu zaman…

 

O üç kelimeden çok daha fazlasını gizler içinde…

 

- "Kendine iyi bak. Çünkü bundan sonra ben yanında olmayacağım. Olamayacağım.. İstesem de istemesem de.. Sevdim bir zamanlar seni, hala seviyorum ve benden sonra da mutlu olmanı istiyorum. Olur da bir gün dönersem seni iyi bulmak istiyorum..“

 

- “Kendine iyi bak. Çünkü bundan sonra kendinden başkası olmayacak yanında sana bakacak. Ben olmayacağım.. Kendine iyi bak ve beni düşünme. Çünkü ben de seni düşünmeyeceğim artık.. Arama sakın beni, yazma, çünkü ben yazmayacağım.. Sil beni yüreğinden, çünkü ben sileceğim. Fakat, yaşanılan, paylaşılan güzel şeyler hatırına sana yürekten mutluluklar diliyorum. Ve ben bir daha dönmemek üzere gidiyorum..”

 

- "Kendine iyi bak. Aramızda geçen her şeye rağmen benden sonra iyi olduğunu bilmeyi tercih ederim. Aslında bilmem çok önemli değil, iyi olduğunu varsayacağım ben. Seni bir daha asla görmemek üzere gidiyorum, seni kendinle başbaşa, yapayalnız bırakıyorum.. Biliyorum, kendini bırakacaksın benden sonra, o yüzden iyi bak diyorum. Aslına bakarsan, çok da fazla umursamıyorum.."

 

…"Kendine iyi bak" derler ve giderler...

Tutkuyla sevenler, bazen birden fazla söylerler bunu. Çünkü onları ayırmak, eti tırnaktan ayırmak gibidir. Kolay kolay kopamaz onlar, süreç çok acı vericidir, yürek parçalıyıcıdır.. Her seferinde azalan umutlarla geri döner ve yine “Kendine İyi Bak” gözleriyle ayrılırlar… Ta ki; umut da, sevgi de tükeninceye kadar… Ta ki; son elveda mezar sessizliğine bürününceye kadar.. Tutkunun ötesinde sevenler, bir kez “Kendine İyi Bak“ derler ve giderler. Onlar bu acıyı bir kez den fazla kaldıramayacaklarını bilirler..

 

…"Kendine iyi bak" derler ve giderler...

Bu sözlerin içinde ihanet yok, hiç bir zaman olamaz derler ve giderler… En büyük ihanet değil midir aslında seni seveni, ihtiyacı olanı yüzüstü bırakıp gitmek?..

 

…"Kendine iyi bak" derler ve giderler...

Seni suskunluğa mahkum edip giderler.. Seni parçalara ayırıp, en büyük parçayı yanlarına alıp giderler. Seni senden alıp giderler.. Daha kötüsü suçlayamazsın onları tüm bunlar için. Kendine iyi bak deyip gidenin geçerli bir nedeni vardır elbet. Suçlatmaz kendini.. Savaşmadıkları için kızarsın ama suçlayamazsın. Savaşmışlarsa, yenildikleri için kızarsın ama suçlayamazsın. Yenildiğin için kızarsın yine suçlayamazsın… Ayrılığın kaçınılmazlığına inandırır seni, "kendine iyi bak" derler ve giderler. Elinden umutlarını, düşlerini, sevgilerini alıp giderler… Bir tek anıları bırakırlar geride, bir de hatırladıkça gözyaşlarına boğulasın diye unutulmayan nağmeler…

 

Arkalarına bakmadan çekip giderler eğer yalnız kalmışsan, çünkü insafsızlıklarını görmek istemezler… Her şey o saniye orada bitsin, kapansın bu sayfa isterler..

 

"Bitti" diyemedikleri için, "kendine iyi bak" derler…

 

"Kırıldım ve affedemiyorum" diyemedikleri için "kendine iyi bak" derler…

 

"Seni istemiyorum artık, hayatımdan çıkaracağım ama bil ki hiç unutmayacağım" diyemedikleri için kendine iyi bak derler…

 

"Biliyorum çok kanayacaksın ama daha iyisini yapamıyorum" diyemedikleri için "kendine iyi bak" derler…

 

Vicdanlarını rahatlatmak için kendine iyi bak derler, çünkü o kan uzun süre akacaktır ve o yara asla kapanmayacaktır, bilirler!..

 

"Kendine iyi bak" bir noktadır çoğu zaman. Kendine iyi bak deme bana, sadece kötülükler noktalansın isterim ben. Oysa sen iyisin… Sen gözümdeki ışık, dudağımdaki tebessüm, sen içimdeki sevinçsin… Sen hayatıma renk katan, sen yüreğimdeki çarpıntı, sen hayatımdaki neşesin. Sen yolumu aydınlatan, sen dert ortağım, sen gönül yoldaşım, sen bi tanesin…

 

"Kendine iyi bak" deme bana. Nokta koyma!...

 

Keşke böyle yaşanmasaydı bazı şeyler, keşke affedebilsen beni, keşke ben de affedebilsem… Keşke döndürebilsek zamanı geriye. Nafile..

 

Ama yine de, gitmesen olmaz mı?..

Bitmesek olmaz mı?..

Sen eksikken, ben nasıl tam olurum?..

Senden kalan boşluğu kimlerle doldururum?..

Savaşsak, aramıza giren şeytanla olmaz mı?..

Hani büyük aşklar her türlü engeli aşardı, hani gerçek dostluklar her sınavı geçerdi, hani sevgi eninde sonunda kazanırdı?..

Hani hayatta hiç kirlenmeyecek değerler vardı?..

Hani en büyük zaferler, en kanlı savaşların ardından kazanılırdı?..

Bunların hepsi yalan mı?..

 

Sahiden gitmesen olmaz mı?..

Bitmesek olmaz mı?..

 

Peki o zaman senin istediğin gibi olsun..

 

Öyleyse sende kendine iyi bak..

Füruze Şentekin

http://www.hikayeler.net/yazarlar/firuze-sentekin/

 

Unutacaktım seni…. 

Öldürecektim seni bende

kendimde o gücü bulabilseydim eğer…
Sindiremeyecektim senden kalanları benden uzak mezarlara koymaya!!!

Diyar diyar dolaşıp yine içime gömecektim seni en sonunda…
”Ben demiştim” diyenlere, üzüntümü belli etmemek için kuşandığım
mekanik tebessümlerimin ardındaki yaşlarla sulayacaktım taze mezar toprağına
ektiğim çiçekleri…
Ama ben seni içimde öldürmeye kıyamadım….
Başarabilseydim incitecektim seni…
incinmişliğimin verdiği cahil cesaretle…
Ne var ne yok sayıp dökecektim karşına geçip…
Kendimi hayrete düşürürcesine birer tokat gibi vuracaktım hiç kullanmadığım o
ağır lafları…
Kıracaktım seni binbir parçaya ayırana kadar…
Duvardan duvara fırlatacaktım sevgi diye önüme sunduğun hastalıklı
duygularını…
Ama ben seni incitmeye de kıyamadım…
Elimden gelseydi unutacaktım seni…
Gözlerimden silecektim hayalini ve dilimden adını…
Duman duman atacaktım seni bu şehirdeki tüm bacalardan;
ama soluduğum havaya karışıp yine dolacaktın ciğerlerime…
Onlarca damla döküp göz pınarlarımdan akıtacaktım seni sevgimin atığı diye
ama ıslaklığın kalacaktı elmacık kemiklerimde…
Bu kez de tenimin tuzuna karışacaktın…
“Sözümü tutacağım ,adını anmayacağım”nağmelerini dinleyip neyi unutacağımı
unutacaktım seni unutayım derken…
Zaten ben seni unutmaya da kıyamadım…

Ne kadar çabuk geldi ayrılık…
Oysa daha yeni başlamıştık birbirimize ayak uydurmaya,
daha doğrusu ayak uyduramamaya…
Nedensizliklerin iç çekişlerini dinlerken vedalar bozdu suskunluğumuzu…
Bana mıydı kızgınlığın yoksa kendine mi anlamadım…

Kaçar gibi veda ettin…
Oysa ben seni sevmelere doyamadım!!!

Öldürecektim seni…
İncitecektim seni…

Ama lanet olsun!!!
kı-ya-ma-dım!!!
Oysa ben seni sevmelere doyamadım!!!